به گزارش راه مردم به نقل از رجانیوز: در حالی که آمارهای رسمی از بازگشت تورم‌های افسارگسیخته و سقوط شاخص‌های کلان اقتصادی در دولت چهاردهم خبر می‌دهند، رئیس‌جمهور در واکنشی قابل تأمل به هنجارشکنی فرهنگی در ماراتن کیش، اولویت کشور را «عدم ایجاد نارضایتی» و پرهیز از فریاد «وا اسلاما» بر سر «ناهنجاری‌های کوچک» دانست. این اظهارات که به نظر می‌رسد نوعی آدرس غلط برای فرار از پاسخگویی در قبال بحران معیشتی است، این سؤال اساسی را مطرح می‌کند که آیا دولت قصد دارد با چشم‌پوشی بر لگدمال شدن احکام الهی، درد ناشی از مشکلات اقتصادی را به طور موقت پنهان کرده و برای خود رأی و محبوبیت کاذب دست‌وپا کند؟

ماجرای ماراتن دومیدانی اخیر در جزیره کیش، به نمادی از رویکرد دولت چهاردهم تبدیل شده است. رویدادی که با مجوز رسمی شورای تأمین و اطلاع‌رسانی گسترده درباره ضوابط پوشش برگزار شد، اما در عمل به صحنه رهاشدگی کامل نظارتی و ترویج بی‌بند و باری تبدیل گشت. این «حرکت مشکوک مسئولان» که با بی‌عملی و ظاهرسازی، بستری برای یک صحنه ضدفرهنگی تمام‌عیار فراهم کردند، می‌توانست با برخوردی قاطع از سوی بالاترین مقام اجرایی کشور مواجه شود.

اما واکنش رئیس‌جمهور، داستان را وارد فاز جدیدی کرد. پزشکیان با بیان اینکه «نباید کاری کنیم که مردم از نظام رانده شوند» و «هر اقدامی که باعث نارضایتی مردم شود، دقیقا کمک به رژیم صهیونیستی است»، عملاً به جای توبیخ مسئولان خاطی، منتقدان را به تندروی متهم کرد.

طنز تلخ ماجرا اینجاست که پزشکیان دقیقاً به همان مسئله‌ای استناد می‌کند که خود مسبب اصلی آن است. او در حالی افکار عمومی را از یک مسئله فرهنگی به سمت «انبوه مشکلات اداری و معیشتی» سوق می‌دهد که کارنامه چندماهه دولتش، چیزی جز فشردن دکمه «بازگشت به تنظیمات دولت روحانی» و احیای بحران‌های اقتصادی نبوده است:

شعله‌ور شدن تورم: در ۱۶ ماه پایانی دولت شهید رئیسی، نرخ تورم سالانه با ۱۶ واحد درصد کاهش از ۴۹٪ به ۳۳٪ رسیده بود. اما با آغاز به کار دولت چهاردهم، این روند معکوس شد و تورم طی کمتر از یک سال با ۸ واحد درصد افزایش به ۴۰.۴٪ بازگشت.

فاجعه در تورم خوراکی‌ها: بزرگترین فشار بر سفره مردم، جایی که پزشکیان مدعی دغدغه‌مندی است، رخ داده است. تورم نقطه‌به‌نقطه خوراکی‌ها که در دولت سیزدهم از ۶۱.۶٪ به ۲۳٪ کاهش یافته بود، در دولت او مجدداً اوج گرفت و در آبان ماه به عدد تکان‌دهنده ۶۶٪ رسید. این یعنی گرانی لگام‌گسیخته‌ای که مستقیماً جیب و معیشت مردم را هدف گرفته است.

رکود در صنعت: دولت سیزدهم موفق شده بود تورم بخش صنعت را از حدود ۱۰۰٪ به ۲۰٪ کاهش دهد. اما در دولت پزشکیان، این شاخص حیاتی نیز با رشدی بیش از دو برابری به ۴۵٪ صعود کرد که زنگ خطری جدی برای تولید و اشتغال کشور است.

پرواز قیمت طلا و سکه: در همین مدت کوتاه، بازار دارایی‌ها نیز شاهد آشفتگی بی‌سابقه بود. قیمت طلا بیش از ۲۶۰٪ و سکه امامی بیش از ۲۰۰٪ افزایش یافت که نشان از بی‌ثباتی شدید اقتصادی و آب رفتن ارزش پول ملی دارد.

پزشکیان به عنوان یک پزشک، به درستی اشاره می‌کند که «برای برخی دردها نباید مسکن تجویز شود». اما به نظر می‌رسد دولت او دقیقاً در حال اجرای همین سیاست غلط است. او با چشم‌پوشی بر هنجارشکنی‌های سازمان‌یافته‌ای مانند رویداد کیش، در حال تزریق یک «مُسکّن فرهنگی» به جامعه است تا شاید حواس مردم را از درد جانکاه تورم ۶۶ درصدی خوراکی‌ها و سقوط ارزش دارایی‌هایشان پرت کند.

این رویکرد که «برای ۴ رأی بیشتر، حکم الهی را لگد کنیم»، نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه با پاک کردن صورت‌مسئله فرهنگ، جامعه را در مقابل صورت‌مسئله اصلی یعنی «اقتصاد در حال احتضار» بی‌دفاع‌تر می‌سازد. فریاد «وا اسلاما» نه بر سر یک ناهنجاری کوچک، که بر سر یک سیاست خطرناک است؛ سیاستی که در آن، مسئولان به جای حل ریشه‌ای مشکلات، ترجیح می‌دهند با بی‌عملی در یک حوزه، ناکارآمدی خود در حوزه‌ای دیگر را بپوشانند. این دقیقاً همان «پاک کردن صورت مسئله» است که رئیس‌جمهور دیگران را از آن برحذر می‌دارد