به گزارش راه مردم انلاین به نقل از خبرگزاری تسنیم، هنرمندان ایرانی بارها و بارها به شایستگی، همراهی و همگامی خود را با مردم در بحران‌های مختلف اجتماعی که در تاریخ این سرزمین رخ داده است؛ نشان داده‌اند و چه چیز ارجمندتر از آن که مسئله نخست هنر، درک و بازتاب دغدغه مردمی باشد که حیات خود مرهون آنهاست؟

بدون پشتوانه مردمی و عزت همراهی در درد و رنج، شادمانی و فرازمندی مردمان، هنر به جریانی فارغ و گسسته از هویّت و کارکرد اصیل خود می‌ماند که یقیناً فروغی ماندگار نخواهد داشت و در این میانه، همراهی هنر موسیقی با مردم زمانه در شادی‌ها و رنج‌های آنان، داستانی برجسته‌تر دارد.

افول ستاره بخت لطفعلی خان زند تا مشروطه و به توپ بستن مجلس شورا تا اشغال ایران توسط متّفقین در شهریور ۱۳۲۰ و پیروزی انقلاب اسلامی و روایت هنرمندانه‌ی فتوحات رزمندگان در جبهه‌های نبرد و صدها صحنه دیگر اجتماعی از گذشته تا امروز، نمونه‌هایی از این حضور روشن و تأثیرگذار است که بی تردید، مرهون عوامل مختلفی است که در این میان دو عامل، نقشی محوری‌تر دارد؛
نخست ویژگی ذاتی و توانمندی انحصاری این هنر از منظر سرعت انتقال، عمق تأثیر و نیز گستره وسیع مخاطبان است و دو دیگر می‌توان به پیشگامی هنرمندان این حوزه در درک ابعاد پیدا و پنهان حوادث و تحوّلات اجتماعی و انعکاس موثّر آنها در آثار موسیقایی خود اشاره کرد.
خاطره بی‌بدیلِ سرود “ای ایران، ای مرز پُر گُهر” با صدای خاطره‌انگیز استاد بنان در متن حافظه ملّی ایرانیان در قرنی که گذشت و همین سال‌های نزدیک، یکی از این نشان‌ها و نشانی‌هاست.

صد البته، این واقعیت تاریخی، مفهومی فراتر از کاری صرفاً هنری و فارغ از قضاوت‌های سطحی برخاسته از سوگیری‌های شخصی دارد که خود را به درستی و زیبایی در بزنگاه‌های مختلف به چشم مخاطبان منصف، کشیده است.

در این رهگذر دو قطعه موسیقی “علاج” و “حسبی اللهِ” هنرمند معاصر، جناب محسن چاوشی نیز از همین نقش و تأثیر و حضور تاریخی حکایت دارد و از این روست که نه تنها در هیأت یک اثر دلی، بهنگام و مردم پسند در میانه این همه صدای موشک و ازدحام امواجِ نگرانی، این چنین میدان‌داری می‌کند بلکه در حوزه دیپلماسی فرهنگی و جریان‌سازی اجتماعی نیز در خارج و داخل کشور، قامت می‌افرازد و صمیمانه بر دل مردم این مرز پر گهر، خوش می‌نشیند و آحاد آنان را به همراهی و همنوایی با خود می‌کشاند و این نیست مگر نتیجه  انتخابی درست و حرکتی مسئولانه برای ثبت واقعیت‌ها و ضبط روایت دقیق رشادت و مقاومت آگاهانه این مردم و حماسه‌های مکرر آنان و شجاعت و سلحشوری ملّتی که غیرت و شهادت را آبرویی دوباره بخشیدند.

ضمن تبریک به مدیران حوزه هنری در برگزیدن خواننده این دو اثر، (برادرم محسن چاوشی) به عنوان “چهره سال هنر انقلاب اسلامی”، بسیار بجاست که توجّه همگان _ به ویژه آنانی که در مصدر امورند _ به نقش آفرینی و انسجام بخشیِ هنر پیشگامِ موسیقی، بسیار بیش از گذشته معطوف شود تا بازشناسیِ جایگاه این هنر و اهمیت نقش اهالی آن در جهت‌دهی اجتماعی به یک “اولویّت ملّی” و یکی از مسائل درجه اوّل فرهنگی کشور، تبدیل و هنر شریف موسیقی در موقعیت بحقّ خود به عنوان ضرورتِ محوریِ فرهنگ جامعه به جایگاهی شایسته‌تر و توجّهی بایسته‌تر از آنچه هست؛ ارتقاء یابد.

بابک رضایی
مدیر کل دفتر امور موسیقی