بیش از یک میلیون نفر در کشور زوال عقل یا دمانس دارند.

رئیس انجمن آلزایمر ایران گفت: بر اساس آمار اعلام‌شده از سوی وزارت بهداشت، بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر در ایران با آلزایمر، دمانس یا اختلالات شناختی و حافظه زندگی می‌کنند. در جهان نیز اکنون بیش از ۵۵ میلیون نفر مبتلا به دمانس هستند و پیش‌بینی می‌شود این رقم تا سال ۲۰۳۰ به ۷۸ میلیون نفر و تا سال ۲۰۵۰ به ۱۳۹ میلیون نفر برسد.

به گزارش خبرگزاری راه مردم آنلاین به نقل از خبرگزاری سلامت، معصومه صالحی در گفت‌وگویی به مناسبت ماه جهانی آگاهی از آلزایمر اظهار کرد: با توجه به افزایش جمعیت سالمندان در ایران، شیوع بیماری آلزایمر با سرعت بیشتری در حال افزایش است و پیش‌بینی می‌شود این روند در دو دهه آینده و همزمان با رشد جمعیت سالمند، قابل توجه‌تر شود.

وی افزود: با افزایش آگاهی عمومی و انجام اقدامات پیشگیرانه می‌توان این روند را کنترل و کاهش داد؛ همان‌طور که در جوامع پیشرفته نیز تجربه شده است. اطلاع‌رسانی‌های انجام‌شده از سوی انجمن دمانس و آلزایمر ایران در سال‌های گذشته نیز می‌تواند موجب شده باشد که حساسیت جامعه و پزشکان نسبت به این بیماری بیشتر شود و آلزایمر بیش از پیش به عنوان بیماری‌ای شناخته شود که بخشی طبیعی از روند سالمندی نیست.

صالحی با اشاره به مسئولیت نهادهای دولتی در حمایت از مبتلایان گفت: وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی کشور و بیمه سلامت باید افراد مبتلا به آلزایمر را از نظر خدمات درمانی و مراقبتی تحت پوشش قرار دهند. با توجه به تصویب برنامه ملی دمانس، امید است اجرای این برنامه هرچه سریع‌تر عملیاتی شود. در کنار آن، انجمن‌های مرتبط نیز در حوزه آموزش و ارائه خدمات گروه‌درمانی به مراقبین می‌توانند نقش مؤثری داشته باشند.

وی ادامه داد: مشاوره‌های فردی و گروهی، آموزش مراقبین، تشکیل جلسات گروهی برای ایجاد همدلی میان مراقبین، اجرای طرح «من مراقبت می‌کنم» سازمان جهانی بهداشت، فعالیت مرکز روزانه توانبخشی قاصدک و آموزش به شکل آنلاین یا فردی، از جمله اقداماتی است که در این زمینه انجام می‌شود.

رئیس انجمن آلزایمر ایران اضافه کرد: دسترسی به همه هموطنان همچنان دشوار است، اما توسعه انجمن‌های استانی و افزایش آگاهی عمومی می‌تواند بخشی از فشار مراقبتی بر خانواده‌ها را کاهش دهد. همچنین در صورت فراهم شدن امکان راه‌اندازی مراکز توانبخشی و نگهداری، این مراکز می‌توانند تأثیر قابل توجهی داشته باشند.

چگونه می‌توان انگ اجتماعی مرتبط با آلزایمر را در جامعه کاهش داد تا خانواده‌ها برای تشخیص زودهنگام و دریافت کمک، زودتر اقدام کنند؟

وی تصریح کرد: با اطلاع‌رسانی و آموزش مستمر در جامعه و گسترش آن در سطوح مختلف، از آموزش و پرورش گرفته تا اصناف و سایر بخش‌ها، می‌توان از میزان انگ و شرم مرتبط با این بیماری کاست و افراد را برای مراجعه و تشخیص زودهنگام تشویق کرد.

صالحی گفت: در حال حاضر، دسترسی به درمان‌های نوین به دلیل نبود زیرساخت‌های مناسب برای ارائه خدمات و همچنین تحریم‌ها امکان‌پذیر نیست. امید می‌رود وزارت بهداشت با توجه جدی به برنامه کشوری دمانس، بیماری آلزایمر را وارد سیستم شبکه بهداشت کند تا حتی در روستاها نیز سالمندانی که به این بیماری مبتلا می‌شوند، زودتر شناسایی شوند و روند پیشرفت بیماری کندتر شود.

به گفته صالحی، کمبود بودجه، کمبود نیروی متخصص، کمبود کلینیک‌های حافظه و اجرا نشدن کامل سند ملی دمانس از جمله مهم‌ترین مشکلات و موانع موجود هستند.

وی افزود: با اجرای طرح فینگر جهانی و توجه به عوامل خطر ابتلا به آلزایمر، می‌توان تا ۵۰ درصد از نرخ ابتلا کاست. این عوامل شامل تغذیه مناسب با تمرکز بیشتر بر غذاهای سالم و بومی، ورزش به‌ویژه فعالیت‌های هوازی، به چالش کشیدن مغز و افزایش ذخایر شناختی، حفظ ارتباطات و فعالیت‌های اجتماعی و مدیریت عوامل خطر قلبی‌عروقی است.

صالحی در پایان تأکید کرد: سیاست‌گذاران باید سند ملی دمانس را اجرایی کنند و بودجه لازم برای آن را اختصاص دهند تا شناسایی زودهنگام، کاهش ابتلا و در نهایت درمان دمانس در دسترس و فراگیر شود. خانواده‌ها نیز باید سبک زندگی خود را تغییر دهند تا از سلامت مغز محافظت کنند و سلامت مغز را جدی بگیرند.

انتهای پیام/