چرا بچه‌ها برای جلب توجه پدر نقش بازی می‌کنند؟

گاهی کودک برای جلب توجه پدر، به کسی تبدیل می‌شود که واقعاً نیست.

گاهی کودک برای اینکه پدرش به او توجه کند، بیشتر شیطنت می‌کند، وسط حرف‌هایش می‌پرد یا حتی رفتارهای پرخاشگرانه نشان می‌دهد. گاهی هم درست برعکس، ساکت و گوشه‌گیر می‌شود، تلاش می‌کند همیشه بهترین باشد و هیچ اشتباهی نکند. این رفتارهای متفاوت ممکن است یک نقطه مشترک داشته باشند: نیاز کودک به دیده‌شدن و دریافت توجه. البته هر شیطنت، سکوت یا تلاش برای موفقیت را نباید نشانه کمبود توجه پدر دانست؛ اما وقتی ارتباط عاطفی کودک با پدر کم‌رنگ است، ارزش دارد ببینیم او برای به دست آوردن این ارتباط چه راه‌هایی را امتحان می‌کند.

وقتی توجه، فقط سهم رفتارهای دردسرساز می‌شود

تصور کنید پدری بیشتر روز را بیرون از خانه می‌گذراند و وقتی به خانه برمی‌گردد، آن‌قدر خسته است که فرصت چندانی برای بازی و گفت‌وگو با فرزندش ندارد. اما کافی است کودک وسیله‌ای را پرت کند، با خواهرش دعوا کند یا صدایش را بالا ببرد تا پدر از کارهایش دست بکشد و به او توجه کند. در چنین شرایطی، کودک ممکن است به‌تدریج یاد بگیرد که رفتارهای دردسرساز سریع‌تر از رفتارهای معمولی او را به مرکز توجه خانواده تبدیل می‌کنند.

به زبان ساده وقتی رفتاری با پیامدی همراه شود که برای کودک ارزشمند است، احتمال تکرار آن رفتار می‌تواند افزایش پیدا کند. حتی توجه منفی، مثل دعوا کردن و تذکر دادن، گاهی برای کودکی که به‌شدت دنبال ارتباط است، بهتر از نادیده گرفته شدن به نظر می‌رسد. بنابراین ممکن است کودک بدون اینکه آگاهانه چنین تصمیمی بگیرد، رفتارهایی را تکرار کند که واکنش پدر را به دنبال دارند.

همه بچه‌ها برای دیده‌شدن شلوغ نمی‌کنند!

یکی از نکات مهم این است که نیاز به توجه در همه کودکان به یک شکل بروز نمی‌کند. بعضی بچه‌ها با سروصدا، مخالفت، به‌هم‌ریختن وسایل یا رفتارهای پرخاشگرانه توجه می‌گیرند؛ اما بعضی دیگر راه متفاوتی انتخاب می‌کنند. آن‌ها ممکن است بیش از اندازه مطیع شوند، خواسته‌های خودشان را کنار بگذارند یا تلاش کنند هیچ‌وقت باعث ناراحتی پدر نشوند.

کودکی که می‌بیند پدرش هنگام گرفتن نمره عالی خوشحال می‌شود، ممکن است به این نتیجه برسد که برای دریافت تحسین و محبت باید همیشه موفق باشد. او کم‌کم از اشتباه کردن می‌ترسد، شکست را به‌سختی می‌پذیرد و ارزش خودش را با عملکردش می‌سنجد. البته کمال‌گرایی یا موفقیت‌طلبی به‌تنهایی نشانه کمبود توجه پدر نیست؛ مسئله زمانی نگران‌کننده‌تر می‌شود که کودک احساس کند فقط در صورت موفق بودن، دوست‌داشتنی و پذیرفتنی است.

محبت مشروط؛ وقتی کودک فکر می‌کند باید آن را به دست بیاورد

گاهی مسئله فقط کمبود وقت یا توجه نیست؛ نوع توجهی است که کودک دریافت می‌کند. مثلاً پدری را تصور کنید که وقتی فرزندش نمره خوبی می‌گیرد، او را در آغوش می‌گیرد و تحسین می‌کند، اما هنگام شکست یا اشتباه، سرد و کم‌حوصله می‌شود. کودک ممکن است به‌مرور احساس کند محبت پدر چیزی نیست که همیشه داشته باشد؛ بلکه باید با موفقیت، اطاعت یا بی‌نقص بودن آن را به دست بیاورد.

این الگو در روان‌شناسی با مفهوم «توجه و محبت مشروط والدین» شناخته می‌شود. پژوهش فراتحلیلی جولین هینز و نیکولا شوت در سال ۲۰۲۳ در Journal of Adolescence، با بررسی ۳۱ نمونه پژوهشی، نشان داد محبت و تأیید مشروط والدین با عزت‌نفس وابسته به تأیید دیگران، نشانه‌های افسردگی و کاهش احساس تعلق ارتباط دارد. به بیان ساده، وقتی کودک احساس کند دوست‌داشتنی بودنش به عملکرد و رضایت والدین وابسته است، ممکن است به‌جای شناخت ارزشمندی خودش، مدام دنبال تأیید آن‌ها باشد.

رابطه با پدر فقط به حضور فیزیکی محدود نمی‌شود

البته نباید هر رفتار دشوار یا هر تلاش افراطی برای موفقیت را به کمبود توجه پدر نسبت داد. خلق‌وخو، شرایط خانوادگی، رابطه با مادر، تجربه‌های مدرسه و عوامل دیگری هم در رفتار کودک نقش دارند. حتی ممکن است کودکی با وجود رابطه خوب با پدر، دوره‌هایی از پرخاشگری یا گوشه‌گیری را تجربه کند.

بااین‌حال، کیفیت رابطه پدر و فرزند در رشد عاطفی کودک اهمیت دارد. در یک مرور نظام‌مند که در نوامبر ۲۰۲۴ در مجله BMC Psychology منتشر شد، پژوهشگران ارتباط مشارکت پدران با تنظیم هیجان کودکان صفر تا پنج سال را بررسی کردند. نتیجه نشان داد رابطه مستقیم و یکسانی برای همه کودکان به دست نیامده، اما در برخی شرایط، مشارکت بیشتر و باکیفیت‌تر پدر با توانایی بهتر کودک در تنظیم هیجان همراه بوده است. این یافته یادآوری می‌کند که فقط کنار کودک بودن کافی نیست؛ نوع تعامل و کیفیت رابطه هم اهمیت دارد.

پدر چطور بدون تقویت رفتارهای نادرست، به کودک توجه کند؟

راه‌حل این نیست که پدر در برابر هر رفتار نامناسبی کوتاه بیاید یا برای جلوگیری از ناراحتی کودک، هیچ قانونی نگذارد. مسئله این است که توجه و ارتباط نباید فقط زمانی اتفاق بیفتد که کودک اشتباه می‌کند.

چند تغییر ساده می‌تواند به بهتر شدن این رابطه کمک کند:

– قبل از دردسرها سراغش برو: منتظر شیطنت و اعتراض نمان. خودت برای بازی، گفت‌وگو یا شنیدن اتفاقات روزش پیش‌قدم شو.
– رفتار خوبش را ببین: وقتی آرام بازی می‌کند، همکاری می‌کند یا احساسش را با کلمات بیان می‌کند، به‌طور مشخص تحسینش کن.
– برای او وقت اختصاصی داشته باش: حتی زمان کوتاهی که در آن گوشی کنار گذاشته می‌شود و کودک تمام توجه پدر را دارد، می‌تواند فرصت خوبی برای نزدیک‌تر شدن باشد.
– پشت رفتار را هم ببین: اگر پرخاشگری می‌کند، فقط به متوقف کردن رفتار فکر نکن؛ ببین چه اتفاقی افتاده، چه احساسی دارد و چه نیازی را نمی‌تواند بیان کند.
– محبت را به موفقیت گره نزن: به او نشان بده حتی وقتی شکست می‌خورد، اشتباه می‌کند یا با تو مخالف است، همچنان دوستش داری.

پژوهش سال ۲۰۲۴ کاترین دروت و همکارانش در مجله Child Psychiatry & Human Development نیز بر اهمیت راهبردهای پیشگیرانه در مدیریت رفتار کودکان تأکید دارد؛ راهبردهایی مثل تعامل کودک‌محور و توجه مثبت، در کنار روش‌های واکنشی مانند محدودیت‌گذاری و محرومیت از امتیاز بررسی شده‌اند. پیام کاربردی این پژوهش آن است که مدیریت رفتار کودک نباید فقط به واکنش نشان دادن بعد از بروز مشکل محدود شود.

شاید مهم‌ترین چیزی که پدرها باید به آن توجه کنند این باشد که کودک برای ارتباط گرفتن با آن‌ها نباید مجبور شود نقش خاصی بازی کند؛ نه همیشه بچه مؤدب و حرف‌گوش‌کن باشد، نه دانش‌آموز ممتاز و نه کودکی که هیچ‌وقت دردسر درست نمی‌کند. او باید بتواند با تمام احساسات و ویژگی‌هایش دیده شود.

منبع: تبیان
انتهای پیام/