به قلم : اسدالله غلام پور عضو شورای مرکزی جبهه ایران اسلامی
ملت ایران در طول تاریخ همواره به مهماننوازی، عزت، استقلالطلبی و دفاع از سرزمین خود شناخته شده است. هر زمان که خطری متوجه این آبوخاک شده، مردم ایران فارغ از تفاوتهای قومی، مذهبی و سیاسی، با وحدت، ایثار و ازخودگذشتگی در برابر دشمن ایستادهاند. تاریخ این سرزمین گواه آن است که ایرانیان هیچگاه از تهدید، تحریم یا حمله نظامی هراسی نداشتهاند و هرگاه پای تمامیت ارضی و استقلال کشور در میان بوده، با تقدیم جان خود از ایران دفاع کردهاند. دفاع از وطن برای ملت ایران تنها یک وظیفه نیست، بلکه بخشی از هویت، فرهنگ و باور تاریخی این ملت است. اما در کنار این روحیه ایثار و مقاومت، پرسشی جدی در ذهن بسیاری از مردم شکل گرفته است؛ اگر وظیفه مردم، دفاع از کشور با جان و خون خود است، وظیفه مسئولان در قبال این ملت چیست؟ آیا مسئولیت آنان چیزی جز حکمرانی صحیح، مدیریت کارآمد، حفظ منافع ملی، ایجاد عدالت، مبارزه با فساد، تأمین رفاه مردم و فراهم کردن زمینه پیشرفت کشور است؟
آنچه امروز بیش از هر تهدید خارجی موجب نگرانی بخش قابل توجهی از جامعه شده، برخی چالشهای مدیریتی و ساختاری در اداره کشور است. طی سالهای گذشته بارها شاهد بودهایم که برخی مدیران، بدون ارزیابی دقیق عملکرد، بدون پاسخگویی نسبت به نتایج تصمیمات خود و بدون توجه کافی به اصل شایستهسالاری، تنها از یک مسئولیت به مسئولیتی دیگر منتقل شدهاند. این چرخه تکراری، فرصت را از نیروهای متخصص، جوان، خلاق و کارآمد گرفته و در بسیاری از موارد، موجب تداوم همان مشکلات و تکرار همان تصمیمهایی شده است که نتایج مطلوبی برای کشور به همراه نداشتهاند. بسیاری از صاحبنظران و منتقدان معتقدند که بخش قابل توجهی از مشکلات اقتصادی و اجتماعی امروز کشور، از جمله فشارهای معیشتی، تورم، نبود شفافیت در تصمیمگیریها، کاهش اعتماد عمومی، بیتوجهی به نوآوری، کند شدن روند توسعه، تعطیلی یا فعالیت کارخانهها با ظرفیت پایین، کاهش سرمایهگذاری و در نهایت افزایش نارضایتی عمومی، ریشه در ضعفهای مدیریتی و ساختاری دارد. هنگامی که نظامی مؤثر برای ارزیابی عملکرد مدیران، پاسخگویی و اصلاح رویههای ناکارآمد وجود نداشته باشد، طبیعی است که بسیاری از مشکلات سالها ادامه پیدا کنند و فرصتهای ارزشمند توسعه از دست بروند.
جوانان تحصیلکرده، متخصصان، کارآفرینان و نخبگان ایرانی بارها ثابت کردهاند که توانایی خلق فرصتهای بزرگ را دارند. آنچه بیش از هر چیز مورد نیاز است، ایجاد فضایی است که در آن تخصص، تجربه، سلامت عملکرد، نوآوری و تعهد، معیار اصلی انتخاب مدیران باشد، نه صرفاً سابقه حضور در مسئولیتهای مختلف یا جابهجایی مکرر میان مناصب مدیریتی. پیشرفت واقعی هر کشوری زمانی محقق میشود که مدیریت آن بر پایه شایستهسالاری، تخصص، پاسخگویی و تعهد به منافع عمومی استوار باشد. زمانی که مدیران بر اساس توانایی، تجربه، سلامت عملکرد و نتایج واقعی فعالیتهایشان انتخاب و ارزیابی شوند، زمینه برای رشد اقتصادی، گسترش عدالت، افزایش بهرهوری و ارتقای کیفیت زندگی مردم فراهم خواهد شد و اعتماد عمومی نیز تقویت میشود؛ زیرا مردم احساس خواهند کرد که شایستگی، تلاش و مسئولیتپذیری، معیار اصلی اداره کشور است، نه روابط و جابهجاییهای مکرر مدیریتی.
اصلاح ساختارهای مدیریتی، ایجاد شفافیت، پاسخگو کردن مسئولان، مبارزه مؤثر با فساد، حمایت از تولید، توجه به نوآوری، استفاده از ظرفیت نخبگان و فراهم کردن فرصت برای مدیران توانمند و متخصص، میتواند زمینهساز توسعه پایدار، افزایش رضایت عمومی، تقویت سرمایه اجتماعی و ارتقای جایگاه ایران در عرصههای مختلف باشد. هیچ کشوری بدون اصلاح مستمر ساختارهای مدیریتی و بدون بهرهگیری از نیروهای کارآمد، مسیر توسعه را با موفقیت طی نکرده است. امروز، پس از گذشت بیش از چهار دهه از پیروزی انقلاب اسلامی، این پرسش همچنان مطرح است که آیا زمان بازنگری در شیوههای حکمرانی و اصلاح ساختارهای مدیریتی فرا نرسیده است؟ آیا نباید عملکرد مدیران بهطور مستمر و شفاف مورد ارزیابی قرار گیرد و ادامه مسئولیت آنان بر اساس کارنامه واقعی، میزان تحقق اهداف و رضایت مردم باشد؟ آیا نباید فرصت بیشتری برای حضور نیروهای متخصص، جوان، خلاق و پاسخگو در عرصه مدیریت کشور فراهم شود؟
مردم ایران بارها نشان دادهاند که برای حفظ استقلال، امنیت و تمامیت ارضی کشور، از جان خود نیز دریغ نمیکنند. اکنون انتظار طبیعی آنان این است که مسئولان نیز با همان میزان تعهد، صداقت و احساس مسئولیت، برای ساختن آیندهای بهتر تلاش کنند؛ آیندهای که در آن عدالت، شفافیت، کارآمدی، رفاه، پیشرفت و امید، نتیجه حکمرانی شایسته باشد. اگر مردم از ایران با خون خود دفاع میکنند، مسئولان نیز باید با تصمیمهای درست، مدیریت کارآمد، پاسخگویی، شفافیت و خدمت صادقانه، از آینده ایران و حقوق همین مردم دفاع کنند؛ زیرا امنیت کشور تنها با قدرت نظامی حفظ نمیشود، بلکه حکمرانی کارآمد، عدالت، اعتماد عمومی وهمراهی کامل مردم را لارم دارد.
انتهای پیام/