ماجرای سگگردانی و حضور حیوانات خانگی در معابر عمومی ایران سالهاست به دلیل نبود قانون روشن، به معضلی برای سلامت عمومی و حقوق شهروندی تبدیل شده و انتشار تصاویری از حضور سگها در پارکها بار دیگر این چالش را به کانون توجه رسانهها و کاربران فضای مجازی کشانده است.
ماجرای سگگردانی در ایران، بحث تازهای نیست و سالهاست که هر از گاهی با وقوع اتفاقی به صدر مباحث عمومی بازمیگردد. گاهی حمله سگی به یک کودک و نگرانی از تکرار حوادث مشابه، گاهی اختلاف بر سر حضور حیوانات خانگی در فضاهای عمومی و گاهی نیز پرسش قدیمی درباره قانونی که حدود این حضور را مشخص کند، موجی از انتقادها را میان موافقان و مخالفان شکل میدهد و پس از مدتی تا رخدادی دیگر به حاشیه میرود. انتشار فیلمی از حضور یک سگ روی وسایل بازی کودکان در یک پارک، این بحث را دوباره داغ کرد؛ صحنهای که شاید برای برخی صاحبان حیوانات خانگی خوشایند باشد، اما برای طیف عظیمی از شهروندان نشانه بیتوجهی به حقوق دیگران و استفاده نادرست از فضاهای عمومی است. با نبود حدود و مسئولیتهای روشن، پرسش اصلی اینجاست که چطور میتوان از همزیستی آرام گروههای مختلف مردم بدون تنش و نگرانی سخن گفت.
قانونگذاران همچنان در حال پاک کردن صورتمسئله سگگردانی
نگهداری حیوان خانگی به شکل امروزی، ریشهای عمیق در فرهنگ سنتی ایران ندارد و پدیدهای وارداتی است که فرهنگ استفاده از آن همپای خودش وارد نشده است. سالهاست سگها را در خیابانها و پارکها میبینیم، اما همچنان بر سر مسائل اولیهای مانند مکان گردش حیوانات و مسئولیت صاحبانشان در قبال سایر شهروندان اختلافنظر وجود دارد. در این میان، نوک پیکان انتقادات متوجه مسئولان و قانونگذارانی است که تصور میکنند چون این پدیده با فرهنگ سنتی سازگار نیست، بهجای قانونگذاری و تعیین تکلیف، باید صورتمسئله را پاک کنند؛ گویی تدوین قانون به معنای به رسمیت شناختن امری است که اساساً آن را قبول ندارند.
این رویکرد نتیجهای جز بلاتکلیفی بزرگ در همزیستی شهری به دنبال نداشته است که هر از چند گاهی به درگیریهای شدید میان شهروندان و صاحبان حیوانات منجر میشود. در این شرایط، نه صاحبان حیوانات تکلیف خود را میدانند و نه دیگر شهروندان از حقوق خود در فضاهای عمومی مطلع هستند. در نهایت، موضوعی که میتوانست با چند قاعده روشن مدیریت شود، به زخمی سربازکرده در جامعه تبدیل شده است.
نگاهی به قوانین و جریمههای سگگردانی در سایر کشورها
چالشهای سگگردانی از پرسه زدن سگهای بدون قلاده در میان عابران و خطرات حمله به کودکان تا ورود حیوانات به آسانسورها و وسایل بازی پارکها امتداد دارد. در شرایطی که مردم در مواجهه با این حوادث نمیدانند به کجا مراجعه کنند، کشورهای دیگر مقررات و جریمههای مشخصی برای این رفتارها وضع کردهاند. برای نمونه، در شانگهای چین صاحبان سگ موظفاند حیوان را با قلادهای کوتاهتر از دو متر گردش داده و فضولاتش را جمعآوری کنند. شهرداری ایناگی ژاپن جریمهای تا سقف ۲ هزار ین برای رها کردن فضولات سگ در نظر گرفته است و در انگلیس نیز نقض مقررات کنترل سگها تا ۱۰۰ پوند جریمه در پی دارد. در فرانسه، نداشتن قلاده و پوزهبند در مکانهای مشمول قانون تا ۱۵۰ یورو و در تورنتوی کانادا رها کردن سگ بدون قلاده تا ۶۱۵ دلار جریمه دارد.
این نمونهها نشان میدهد که کشورهای مختلف بهجای اکتفا به مخالفتهای صرف، چارچوبهایی برای رفتار صاحبان حیوانات تعیین کردهاند. اگرچه نمیتوان قوانین دیگر کشورها را موبهمو در ایران پیاده کرد، اما این اصل روشن است که نادیده گرفتن واقعیتهای روزمره زندگی مردم راهحل نیست؛ قانون باید همزمان مسئولیت صاحب حیوان را مشخص کند و از حقوق دیگر شهروندان و کودکان حفاظت نماید.
خطرات بهداشتی سگگردانی غیراصولی از منظر هوش مصنوعی
فارغ از تنشهای اجتماعی، بخشی از دغدغههای سگگردانی به سلامت و بهداشت شهروندان، بهویژه کودکان مربوط میشود. بررسیهای کارشناسی و پزشکی نشان میدهد که فضولات سگهای آلوده میتواند حامل تخم انگلهایی مانند «توکسوکارا» باشد که ورود آنها از طریق خاک یا شن آلوده به دهان کودک، اندامهایی نظیر کبد و ریه و در مواردی چشم را درگیر میکند. کرم قلابدار حیوانی نیز از راه تماس پوست با خاک آلوده منتقل شده و ضایعات خارشدار ایجاد میکند. علاوه بر این انگلها، باکتریهایی چون «سالمونلا» و «کمپیلوباکتر» از عوامل بیماریزایی هستند که میتوانند مشکلات گوارشی نظیر اسهال و دلدرد را در انسان به همراه داشته باشند. این مخاطرات در فضاهایی مانند پارکها و زمینهای بازی کودکان که محل نشستن و بازی با خاک هستند، اهمیت دوچندانی مییابد.
منبع: مهر
انتهای پیام/
بدون نظر! اولین نفر باشید