از محیط خانه و مدرسه گرفته تا فضای عمومی خیابان، خشونت به یکی از چالشهای نگرانکننده و عمیق در زندگی اجتماعی تبدیل شده است. حوادثی نظیر خشونت علیه زنان و دختران، درگیری میان والدین و فرزندان، و برخوردهای تند در مدارس و خیابان، نشان از یک وضعیت بحرانی دارند که تنها با واکنشهای مقطعی قابل کنترل نیست. در میان این آشوب، این پرسش جدی مطرح است که نهادهای مسئول برای پیشگیری از این روند چه برنامهای دارند و چرا با وجود وقوع مکرر این فجایع، اقدامات پیشگیرانه به چشم نمیآید؟
به گزارش خبرگزاری راه مردم آنلاین به نقل از رکنا، خشونت در حال نفوذ به لایههای مختلف زندگی اجتماعی است و دیگر نمیتوان آن را به یک اختلاف خانوادگی یا یک درگیری گذرا محدود کرد. از زنکشی و دخترکشی گرفته تا درگیریهای لفظی و فیزیکی در خیابان، همگی نشان میدهند که تابآوری اجتماعی دچار فرسایش شده است. وقتی گفتگو جای خود را به خشم میدهد و اختلافات ساده به تحقیر و تهدید ختم میشود، باید از ریشههای این رفتارها پرسش کرد.
شواهد موجود نشان میدهد که خشونت فراتر از مرزهای خانه و مدرسه حرکت کرده است. گزارشهای روزانه از جانباختن زنان به دست همسران، خشونت علیه کودکان و حتی برخوردهای نامناسب در محیطهای آموزشی، نشاندهنده این واقعیت است که مسئله خشونت، یک پدیده فردی نیست، بلکه یک بحران اجتماعی است. حتی در مدارس نیز گزارشهایی از رفتارهای پرخاشگرانه میان دانشآموزان و معلمان به گوش میرسد که نشان میدهد ریشههای این رفتارها بسیار گستردهتر از یک اختلاف ساده است.
سؤال اصلی اینجاست که چرا جامعه اینگونه مستعد تنش شده است؟ چرا در مواجهه با تفاوتها، به جای گفتوگو، به سمت پرخاشگری و تحقیر سوق داده میشویم؟ برخورد قضایی با مجرمان و عاملان خشونت ضروری است، اما وقتی حادثه رخ داده و قربانی آسیب دیده است، یعنی بخش اصلیِ مأموریتِ «پیشگیری» از دست رفته است. بنابراین، برخورد قانونی نباید جایگزین اقدامات پیشگیرانه شود.
در این میان، باید از نهادهای مسئول، از جمله معاونت اجتماعی ریاستجمهوری و وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، پرسید که نقش آنها در مهار این وضعیت چیست؟ سازمان بهزیستی و نهادهای حمایتی باید برنامههای عملیاتی مشخصی برای پیشگیری از خشونتهای خانوادگی و حمایت از افراد آسیبپذیر داشته باشند. همچنین وزارت بهداشت نیز باید مدیریت سلامت روان جامعه را به عنوان یک اولویت اصلی دنبال کند؛ چرا که اضطراب، فشارهای روانی و ناتوانی در کنترل خشم، از عوامل اصلی ریشهدار شدن خشونت هستند.
آموزش و پرورش نیز در این زنجیره، نقشی حیاتی دارد. مدرسه نباید صرفاً به آموزش دانشآموزان محدود شود؛ بلکه باید محیطی برای آموزش مهارتهای ارتباطی، کنترل خشم، احترام به تفاوتها و حل مسالمتآمیز اختلافات باشد. از سوی دیگر، قوه قضائیه نیز از طریق معاونت اجتماعی و پیشگیری از جرم، باید پاسخگو باشد که چه اقدامات ساختاری برای کاهش خشونتهای اجتماعی و خانوادگی انجام داده است.
باید توجه داشت که خشونت را نمیتوان صرفاً به گردن افراد یا خانوادهها انداخت؛ بلکه باید ریشههای آن را در ساختارهای اجتماعی، شرایط اقتصادی و ضعف سیستمهای حمایتی جستوجو کرد. برخورد با خشونت نیازمند یک رویکرد همهجانبه است که فراتر از واکنشهای مقطعی پس از وقوع حادثه باشد. اگر نهادهای مسئول امروز برای پیشگیری اقدام نکنند، فردا شاهد قربانیان تازهای خواهیم بود که میتوانست با یک مداخله بهموقع، از آسیب دیدن آنها جلوگیری کرد.
انتهای پیام/
بدون نظر! اولین نفر باشید