شهرهای آینده برای مقابله با ترافیک و آلودگی هوا، به ترکیب روشهای متنوع جابهجایی نیاز مبرم دارند. در این میان، قایق، دوچرخه و تلهکابین دیگر ابزارهای جانبی نیستند، بلکه بخشهای اصلی شبکه حملونقل عمومی محسوب میشوند.
در بسیاری از نقاط مختلف دنیا، جابهجایی روزانه شهروندان تنها به خودرو، اتوبوس و مترو محدود نمیشود. ویژگیهای جغرافیایی، شرایط آبوهوایی و ساختار خاص هر شهر باعث شده است تا برخی مناطق از قایق برای عبور از کانالها، برخی از دوچرخه برای کاهش آلودگی، و برخی دیگر از تلهکابین برای اتصال مناطق کوهستانی به مرکز شهر استفاده کنند. این شیوهها علاوه بر جذابیت گردشگری، نقشی کلیدی در اقتصاد شهری، کاهش وابستگی به خودرو و بهبود دسترسی به محلههای دورافتاده دارند. تجربه شهرهایی مانند ونیز، بانکوک، آمستردام و مدلین نشان میدهد که هیچ الگوی ثابتی برای جابهجایی وجود ندارد و انتخاب وسیله مناسب به جغرافیا بستگی دارد.
شهری که خیابانهایش را آبراهها تشکیل میدهند
ونیز یکی از مشهورترین شهرهایی است که حملونقل عمومی آن کاملاً بر پایه آب استوار است. در مرکز تاریخی این شهر، خیابانهای مخصوص خودرو وجود ندارد و مردم برای رفتوآمد میان محلهها و جزایر، از قایقها استفاده میکنند. در ونیز، قایقها نقشی مشابه اتوبوسها در سایر شهرها ایفا میکنند و در ایستگاههای مشخص، مسافران را جابهجا میکنند. شبکه حملونقل شرکت ACTV با داشتن ۱۵۹ شناور از جمله قایقهای موتوری و کشتیهای مسافربری، جزایری مانند مورانو، بورانو و لیدو را به هم متصل میکند. این شبکه نشان میدهد که چگونه جغرافیا میتواند منجر به ایجاد سامانهای شود که برای ساکنان و گردشگران حیاتی است.
قایقهایی که از ترافیک خیابانها عبور میکنند
بانکوک با ترافیک سنگین خود شناخته میشود، اما کانالهای آبی این شهر مسیر جایگزینی برای شهروندان فراهم کرده است. قایقهای مسافربری در این شهر، بهویژه در مسیر معروف کانال سنسپ (Saen Saep Canal)، امکان اتصال مناطق شرقی به بخشهای مرکزی و قدیمی را فراهم کرده و دسترسی به خطوط مترو را تسهیل میکنند. طبق یک پژوهش در سال ۲۰۲۶، سرویس قایقرانی سنسپ در بسیاری از شرایط، سریعتر از خودرو، اتوبوس و حتی موتورسیکلت عمل میکند. بنابراین، قایق در بانکوک فراتر از یک وسیله گردشگری، راهکاری عملی برای کاهش زمان سفر در مسیرهای پرتردد است.
دوچرخه بهعنوان وسیله اصلی رفتوآمد روزانه
آمستردام الگوی جهانی استفاده از دوچرخه است. وجود شبکه گسترده مسیرهای اختصاصی و پارکینگهای مناسب باعث شده تا دوچرخه به وسیله اصلی جابهجایی در این شهر تبدیل شود. بر اساس دادههای سال ۲۰۲۵، حدود ۳۲ درصد از ترددهای شهری در آمستردام با دوچرخه انجام میشود و ۶۳ درصد از ساکنان روزانه از این وسیله استفاده میکنند. با وجود اینکه این شهر حدود ۴۰۰ کیلومتر مسیر اختصاصی دارد، افزایش تعداد دوچرخهسواران چالشهایی نظیر مدیریت ازدحام و نیاز به بهبود ایمنی را نیز ایجاد کرده است. تجربه آمستردام ثابت میکند که محدود کردن فضای خودروها و توسعه مسیرهای امن، میتواند الگوی حملونقل را تغییر دهد.
استفاده از تلهکابین برای اتصال محلههای مرتفع به شهر
شهر مدلین در کلمبیا از تلهکابین برای حل مشکل دسترسی در مناطق کوهستانی استفاده میکند. سامانه متروکابل (Metrocable) با ایجاد خطوط هوایی، محلههای مرتفع را به ایستگاههای مترو و مرکز شهر متصل کرده است تا ساکنان این مناطق بتوانند بدون طی کردن مسیرهای طولانی و پیچیده، به خدمات شهری دسترسی پیدا کنند. دادههای سال ۲۰۲۵ نشان میدهد که این سامانه شامل ۶ خط است که بهطور میانگین روزانه بیش از ۷۳ هزار سفر را پوشش میدهد. اهمیت این پروژه در ایجاد عدالت اجتماعی و دسترسی بهتر محلههای کمبرخوردار به فرصتهای شغلی و آموزشی نهفته است.
منبع: ایمنا
انتهای پیام/
بدون نظر! اولین نفر باشید